Hava nerdeyse kararmıştı.Araba bozuk yolda hızlı gidemiyordu.Gunduz giderken kıvrak direksiyon hareketleriyle pas geçilen çukurlara girip çıkarken piknik koktuğumu farkettim.Mangalın isiyle bütünleşen montumun kokusuyla içilen rakının ağzımdan çıkan esintisi harmanlanmıştı.Resmen piknik kokmuştum.Cebimi yokladım,pakette üç dal sigara kalmış.Sonra kokumu bir daha çektim içime ve gözlerim doldu,ağlayacaktım nerdeyse.Çünkü babam olmuştum.
Top oynadıktan sonra kan ter içinde ısırılan köfte ekmek,rakının gidişatını kollayan babanın bakışı,arabadan gelen ibrahim tatlısesin sesi,7'de galatasaray maçı(iyi gol olmamış daha),akran çocuğun üşüyen annesi...Çocukluğuma dair hüzünlerimin bazıları.Bunlar aklıma geldiğinde neden hüzünlenirim bilmem.Galiba hüznün mutlu tarafı hep ağır basar.Aklıma gelenler kavgalar,kırılan tabaklar,'bağırma bana'lar değil.
Artık köftesi az dometesi bol ekmeği ısırıp rakıdan yudumlayan bendim.Üstelik de babamdan aldığımda iğrendiğim o piknik kokusu benim üstümdeydi.(bi de sarhoş olur öpmek ister seni,kalender çocuksun ama kokudan rahatsızlığını belli etmeden sıvışırsın) Ne çok kızardım babama,ne çok eleştirirdim sonra.Suçlu aramaktı tek çıkar yolum.Genelde de babamı suçlardım mutsuzluklarımdan.En güçlümüz oydu,o başaçıkabilirdi suçlamalarla.Onu anlayamıyordum,anlamayı da denememiştim sanırsam.Nefret ederdim heyecanlı,vurgulu,yuksek sesle şiir okuyuşundan.Şarkılara eşlik eden kötü sesinden.Rakı kokan berbat nefesinden.Eve kadar tutamayıp yol kenarlarına işemesinden.Nefret ederdim türk filmlerine ağlamasından.Şimdi okuduğu kitapları ben okuyorum,henüz sayfanın başındayken sayfanın ortasındaki altını çizdiği cümleye gözüm kayarak.Şarkılar söylüyorum bağırarak.Berbat kokuyor nefesim rakıdan.Yol kenarlarına işemek en büyük zevkim.Ve ağlıyorum türk filmlerine hem de hıçkırarak.Seni şimdi anlıyorum baba üstüm piknik kokarak.Seni özlüyorum baba,rakı kokunu,batan bıyığını.Seni seviyorum baba,yakıştıramıyorum parfüm kokan kravatlı halini şair ruhuna.Hep piknik kok baba..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder